Mario hoopt op doorbraak met Natural Nation

Door: Wouter Engler

Mario Krishnasing (30) deed mee aan de eerste editie van talentshow Idols en kreeg te horen dat hij niet voldeed aan de gestelde eisen. Maar tegen alle verwachtingen in oogstte hij lovende kritieken als de leadzanger van de reggaeband Natural Nation: ‘We gaan het maken, dat weet ik zeker!’

Mario werd geboren onder de rook van Oss, maar groeide op in Rotterdam-West. Hij begon al op jonge leeftijd met freestylen, een kunst die hij nog steeds goed beheerst. In tegenstelling tot sommige bekende rappers doet hij het allemaal uit het hoofd: ‘Eminem moet altijd zijn teksten helemaal uitschrijven en uit het hoofd leren, maar dat heb ik niet nodig…want de muziek zit al in mijn hoofd.’ Mario is ook op de hoogte wat er speelt in de ‘rapscene’ en noemt namen waar het grote publiek nog nooit van heeft gehoord: R en B, Nasty en Broeders, Balance en het al jong overleden Rotterdamse raptalent Helderheid. ‘Ik ben met die soort jongens van de straat opgegroeid, elke dag waren we aan het freestylen en lol trappen, maar ik kon ook goed zingen en daar ben ik me toen verder in gaan ontwikkelen.’

Idols

Mario deed als rapper en zanger al mee aan talentenjachten op lokaal niveau, maar wilde ook kijken of hij succes zou boeken als zanger bij de nieuwe talentshow Idols. Hij deed auditie, maar kreeg gelijk de volle laag van jurylid Henkjan Smits. ‘Dat fragment is nooit uitgezonden omdat ik wel goed zong. Toen ik klaar was, werd me verzocht om een ander nummer uit te kiezen. Ik zong vervolgens een nummer van James Brown, maar die Henkjan Smits vond het niks en zat me daar gewoon af te kraken.’ Mario heeft sindsdien geen goed gevoel overgehouden aan talentshows op commerciële zenders: ‘Ik vind het oordeel van de meeste juryleden vaak niet al te best. Ik denk dat als het publiek het alleen voor zeggen had dat het er dan veel eerlijker aan toe zou gaan. Susanne Boyle is bijvoorbeeld niet echt knap, maar heeft een stem van goud. Ja, ik vond het geweldig om te zien toen die bekken openvielen van de juryleden bij Britain’s Got Talent. Ze moesten haar wel door laten gaan.’

Mario is niet iemand die makkelijk opgeeft, zelfs niet nadat hij door Henkjan Smits keihard de les gelezen is bij de eerste editie van Idols. ‘Ik ben een jongen van de straat die al zijn heel leven heeft moeten vechten voor elke centimeter. Respect krijg je niet zomaar, maar moet je verdienen. Ik wist op dat moment dat ik een goede zanger was en gewoon een minder goede entertainer. Want dat is eigenlijk wat ze zoeken bij Idols: entertainers. Het gaat niet alleen om je zangtalent, maar of je ook nog goed kan dansen en een strakke reet hebt. Net zoals Beyoncé van Destiny’s Child. Ik erger me daar mateloos aan. Het lijkt wel alsof het vroeger het veel meer gewaardeerd werd als je goed kon zingen en muziek maken dan tegenwoordig het geval is door al die commerciële talentshows. En dus ging ik door in de muziek en kwam in contact met de reggaeband Natural Nation.’

Rasta

Mario mag zich na een korte kennismaking al snel de leadzanger noemen van Natural Nation. Hij krijgt de bijnaam ‘Mario1A’, verdiept zich in het rastafarianisme, hult zich vanaf dat moment alleen nog in de kleuren van Ethiopië (rood, groen en goud) en lurkt graag aan een vers gerolde ganja (joint) tijdens optredens door heel Europa. Hij gelooft dat hij het gewoon samen moet doen met zijn bandleden en wil voor iedereen optreden: ‘We hebben nog niet zo heel lang geleden een geweldig optreden gehad in België. Alles was goed: de sfeer, de mensen, de organisatie, kon niet beter. Maar niet altijd is de sfeer lekker, zo merkten we tijdens een optreden in Eindhoven. Dat was echt zwaar kut. Het enige hoogtepunt van dat optreden in die rookruimte was dat mijn vriendin een trekje van mijn joint nam. En toch treden we overal op omdat we het daarvan moeten hebben als band. We waren er zelfs bij op roze zaterdag en vonden het echt geweldig.’

Mario stoort het daarom dat radiostations geen oog hebben voor bands zoals Natural Nation. ‘Radiostations draaien vooral dezelfde commerciële muziek. FunX probeerde goede bands van eigen bodem een podium te bieden, maar die zender is tegenwoordig ook helemaal commercieel geworden. Vroeger kon je naar FunX een demo opsturen en dat werd dan gewoon gedraaid, maar nu doen ze dat heel misschien. Je hebt dan op een gegeven moment het gevoel dat je als band een beetje wordt tegengehouden door de commerciële muziekindustrie en alles wat daar onderdeel van uitmaakt. Want als ik nu een geweldig nummer maak en daar een demo van stuur naar bijvoorbeeld Radio 538, dan komt het bij hun in een bakje terecht en doen ze er toch niks mee omdat het niet op hun lijstje staat. Kings of Leon vind ik een goede band, maar voordat ze in de top 40 stonden hoorde ik die band nooit op de radio.’

Jubileum

Natural Nation heeft mede dankzij de komst van Mario een paar nummers gemaakt die het goed doen in het alternatieve circuit: ‘Thief in the Night en Revolution hebben zelfs wekenlang in de reggae top 10 gestaan. Heel wat beter dan een artiest die noodgedwongen zijn cd’s gratis cadeau geeft bij zakken chips, parfumflesjes of snickers. Zo kan iedereen wel in de top 40 terechtkomen, maar daar is toch geen reet aan? Wij weten tenminste dat we zelfs zonder die hele muziekindustrie en dat commerciële circus het grote publiek aan ons kunnen binden tijdens festivals. Binnenkort vieren we bovendien ons jubileum, we bestaan al 10 jaar! Ik denk dan: we hebben al zoveel op eigen kracht bereikt, het is maar goed dat we zijn doorgegaan en ons niets hebben aangetrokken van al dat gezeik van al die figuren van de muziekindustrie. Want ook met de band deden we een keer mee aan talentenjacht en toen kregen we ook weer van die vreemde kritiek.’

‘We kregen namelijk te horen dat we té reggae klonken voor een reggaeband. Ik was op dat moment echt wel verbaasd. Hoe kan een reggaeband nou té reggae klinken? Dat is bizar. Toch zijn we doorgegaan en kunnen we rekenen op aardig wat hits op YouTube en heel veel positieve reacties van het publiek. Door te praten met andere bandjes uit het alternatieve circuit kom je er je al snel achter dat ook zij vaak negatieve ervaringen hebben met de muziekindustrie, waar alles draait om geld en alleen hun idee waar een artiest of band aan zou moeten voldoen. Dat is altijd hetzelfde pakket: je moet een geweldig uiterlijk hebben, goed kunnen dansen en ook nog kunnen zingen. Mensen denken als ze in de winkel muziek kopen dat ze ook echt een keuze hebben, maar vaak is het meer van hetzelfde en is er op een paar uitzonderingen na sprake van weinig vernieuwing en eigen inbreng van de artiesten. Het is één pot nat.’