OBR: Undercover bij de PVV

Door: Wouter Engler
De Oude Boeken Recensie (OBR) is ontstaan uit pure noodzaak, ons kikkerlandje ontleest immers in sneltreinvaart. Deze keer een recensie van het verslag van HP/De Tijd-journaliste Karin Geurtsen: Undercover bij de PVV.

HP/De Tijd-journaliste Geurtsen (schuilnaam Isabel de Jong) slaagde er in om undercover verslag te doen van haar avonturen bij de Tweede Kamerfractie van deze islamofobe patjakkers. Ik vind dat al op zichzelf een topprestatie, want de partij heeft net zo’n hekel aan journalisten als aan ‘de islam’. Zeer vermakelijk is daarom ook het PVV-gekanker op ‘de media’. Zelfs de broodheer van de undercover-journalist ontkomt er niet aan en wordt door de ‘christelijke’ PVV-persvoorlichter Matthijs gezien als ‘Links tuig van de richel’. En dat is vreemd, want toenmalig HP/De Tijd-hoofdredacteur Jan Dijkgraaf was een bewonderaar van cineast en columnist Theo van Gogh en gaf maar wat graag af op ‘linkse journalisten’. Misschien had hij wel meer met deze doldwaze fractie gemeen dan hij zou willen toegeven.

Enfin, terug naar het dagboek van Geurtsen, want daarin staan nog meer smeuïge details: Martin Bosma blijkt inderdaad de partij-ideoloog te zijn en heeft de Israëlische vlag op zijn kantoor hangen, Barry Madlener maakt weleens een spellingsfout en Dion Graus vindt het blijkbaar volkomen normaal om zijn assistenten te vernederen en uit te schelden voor hoer. De adoratie voor de grote blonde leider gaat ver. Overal hangen Wilders-posters en snapshots. Het lijkt wel Oost-Europa. De grote leider begeeft zich vrijwel nooit onder zijn fractiemedewerkers en lijkt hen te mijden als de pest. Hij is verder te lui om uit zijn kantoor te komen als er koeken zijn gehaald. In dat geval stuurt hij een sms met de tekst: ‘Ik ook’. Na het lezen van dit boekje weet je het zeker: Wilders moet nooit premier worden van Nederland, want dan zijn we echt verloren…

Karen Geurtsen en Boudewijn Geels ‘Undercover bij de PVV’ (2010), HP/De Tijd en Uitgeverij Sirene