Terugblik: de ontgroening van de S.S.R.-R.
Door: Wouter Engler / Bron foto: Tijs Goldschmidt
De reportage over de ontgroening deed veel stof opwaaien en als het aan de vereniging had gelegen dan was het artikel nooit verschenen. De S.S.R.-R. heeft er namelijk bijna alles aan gedaan om publicatie tegen te houden en de journalist in kwestie te beschadigen.
‘Goed artikel, ik wil dit graag plaatsen,’ zegt Arnoud Riethof enthousiast op de redactie van het Rotterdams Dagblad. Ik bedank de redacteur voor zijn compliment, maar vraag voorzichtig hoeveel ik kan krijgen voor het stukje. ‘Ongeveer 750 euro, denk ik…’, schat Riethof. Ik vind het meer dan voldoende en vraag of er een reactie gevraagd moet worden aan de studentenvereniging. Riethof: ‘Ja, want anders krijgen we misschien problemen.’ Na het gesprek ga ik meteen naar huis om een e-mailtje te sturen naar de studentenvereniging met de vraag of ze willen reageren op het artikel.
Plotseling gaat mijn mobiele telefoon over, ik neem op en krijg het volgende te horen: ‘Wij zorgen er wel voor dat je nooit meer ergens aan het werk komt, klootzak!’ ‘Goed joh, maar dat zien we morgen wel weer!’, reageer ik wel heel overdreven gevat en beëindig het gesprek. Weken gaan voorbij. Officieel wil de vereniging niet reageren, ook niet telefonisch en dus bel ik maar naar Riethof van het Rotterdams Dagblad. Geheel onverwachts krijg ik dan te horen dat ze besloten hebben om mijn artikel niet te plaatsen. Ik snap er niks van en vraag: ‘Waarom?’
‘Anders wordt de studentenvereniging boos,’ verduidelijkt Riethof het besluit van de hoofdredactie van het Rotterdams Dagblad. Ik vind het maar een raar besluit en vraag: ‘Sinds wanneer buigt een grote regionale krant voor de dreigementen van een studentenvereniging? Noemen jullie dát onafhankelijke journalistiek?’ Riethof: ‘Ik kreeg allemaal boze studenten hier aan mijn bureau…Ja…ehhh..ik zeg: ik ken die jongen niet, die komt hier binnen en laat wat zien. Je hebt gelogen…’ Ik maak een eind aan het telefoongesprek met Riethof. ‘Incompetente vent. Jezus! Wat een slappe zak!’, schreeuw ik.
Het artikel wordt later aangeboden bij het Algemeen Dagblad. De krant geeft geeneens een reactie en daarom besluit ik maar om het artikel te plaatsen op mijn weblog bij de Volkskrant. Nu krijg ik wel een reactie van S.S.R.-R. Volkskrant-chef Geert-Jan Bogaerts is er echter niet gerust op en vraagt of ik misschien kan aantonen of het allemaal wel waar is wat er in het artikel staat geschreven. Ik geef het telefoonnummer van mijn oud-docent. Bogaerts is na het gesprek met mijn oud-docent helemaal om, want geen woord is gelogen in het artikel - in tegenstelling tot wat sommigen beweren.
Nadien ben ik verschillende malen telefonisch met de dood bedreigd en kreeg ik ook nog allerlei hate-mail toegestuurd, mijn e-mailbox zat vrijwel dagelijks vol, maar dat heb ik gewoon voor lief genomen. Temeer vanwege het feit dat ik vind dat mensen best geïnformeerd mogen worden over de walgelijke ontgroening van de S.S.R.-R. Verder heb ik contact gehad met andere S.S.R.-verenigingen in Leiden en Utrecht. Leden van deze verenigingen hebben me verzekerd dat dergelijke ontgroeningen en wraakacties niet bij hen voorkomen, we zullen zien of dat ook echt het geval is in de toekomst.
Ontgroening van Amsterdamse studenten in 1960. Bron foto: Tijs Goldschmidt ‘Wegkijken’