Van Gaal-Gate (2)

Door: André Naber

Niets is wat het lijkt…Nemen we daarbij vooral de persconferenties van de heer L. van Gaal, als trainer-coach bij de Alkmaarse broodvoetballers van AZ zijn duiten verdienend, als voorbeeld, dan heb je enige tijd nodig om het grote ‘schimmen- en variantenspel’ te reconstrueren.

Bij zijn komst een paar jaar terug, na het vertrek van de minstens zo kleurrijke oefenmeester C. Adriaanse, bleken zijn grote naam en vorsende, strenge blik genoeg om zelfs de monden van de grote verslaggevers-namen bij de nationale media te doen bevriezen…. Ik ben Van Gaal en waag het niet om ook maar een seconde aan mijn mening, mijn visie, mijn beleid te twijfelen.., zo was de Srebrenica-atoombom-uitstraling van de dik vijftiger, die, zo later bleek, in zijn grote Ajax-tijden getraumatiseerd moet zijn door de naar zijn mening verraderlijk optredende journalisten Frits Barend en Jaap de Groot (Telegraaf, chef sport).

Zo, die toon was gezet bij zijn aantreden in de Alkmaarder Hout en toen later in zijn tweede seizoen AZ op vele fronten (beker, Uefa Cup, competitie) de puntjes op de i zette, bleek L. van Gaal zijn gewicht in goud waard voor de tot voor kort in drijfzand en moerasgebied verkerende provincieclub, die door miljonair-geldschieter D. Scheringa maar net aan op de dijk was getrokken.

Dat het allemaal ‘net niet’ werd -  finale beker/verlies, kwart finale Uefa Cup/verlies, net geen nationaal kampioen- is bekend, maar ach, het zou dit seizoen 2007-2008 allemaal beter en anders worden.

De door het volk erkende grootheden met  voetbalverstand, te weten de heren J. Derksen, W. van Hanegem en H. Borst lieten hetzelfde volk zelfverzekerd weten dat er wat hen betreft maar een kampioen zou opstaan en dat was het AZ van L. van Gaal.

Tsja…

Hoe anders zou het lopen. De versleten spits van wereldklasse, Shota Arveladze, vertrok naar Spanje. Zijn collega-doelpuntenmaker Danny Koevermans (samen toch goed voor 56 treffers) werd voor een kleine 7 miljoen euro van de hand gedaan aan PSV.  Voor hen werden voor miljoenen Ari (Braziliaan te Zweden, 4 miljoen euro) en de Italiaan Pellé (6 miljoen euro) aangetrokken.

Genoeg dus overigens om opgemelde ‘voetbaldeskundigen’  te laten roepen dat AZ dus kampioen worden…

 Tsja…

De waarheid was evenwel dat de zo op het oog onneembare vesting AZ (Altijd Zichzelf) een bastion op wankele fundamenten was geworden. Voor een deel onzichtbaar door de grote naam van Van Gaal, die toch niet voor niets Koevermans tekort schietend voor de internationale top had genoemd en die toch niet voor niets zijn fiat had gegeven aan de komst van de Braziliaanse Zweed en de Italiaanse reserve-spits van het Jong Italiaanse team. Onwillekeurig moest ik in die tijd denken - en natuurlijk met mijn AZ-oogkleppen op- dat  in het Alkmaarse verleden fameuze spitsen als Pier Tol en Kurt Welzl ook pas tot volledige wasdom in het scoren waren gekomen toen ze een jaar lang actief waren bij de Alkmaarse club. Aan- en inpassen heette dat…

Het liep anders.

AZ begon het seizoen gewoon met slecht spel. De combinatie, het AZ handelsmerk inmiddels, bleek te zijn ingeruild door de lange dieptebal (door geen enkele voetbaldeskundigen opgemerkt, buiten Henk Spaan van Hard Gras), want die was bij uitstek geschikt voor aankoop Ari. En de heer Pelle? Die bleek nog even niet geschikt voor het eerste team en moest zich ontwikkelen in het tweede, Jong AZ.

Die eerste wedstrijden rommelde de ploeg eigenlijk maar wat aan. Zag verdediger Ryan Donk zijn lange ballen twee van de drie keer niet aankomen en leek de miljoenenaankoop Ari geen bal te kunnen vasthouden. Het was dat wat later de lang geblesseerde Mendes da Silva met zijn voetbalinzicht en opbouwende spel de jongeling Donk kon vervangen, anders was de degradatiezone dichtbij gekomen.

Met de inschuivende laatste linie-man Da Silva kon Van Gaal weer terugvallen op de combinatie-druk van het seizoen daarvoor en zo maar ineens waren de combinaties weer terug. Meevallers extra daarbij: 1. Back Pocognoli kon op de linkshalf plaats als oud linker spits zijn dieptespel weer vorm geven… (veel dreiging, maar wel slechte, onzuivere assists)… 2. Dieptespits Arik bleek op een plek achter de voorste punt wat beter te gedijen…Tegenvallers daarbij: 1. Het langdurig uitvallen met een zware blessure van de AZ-Belg Martens… 2. Het wegblijven met een ernstige, zeldzame enkelblessure van international Stijn Schaars…

Topper in wording, AZ, bleek een middenmoter te zijn geworden met redelijk spel en tekort schietend scorend vermogen. Illustratief was het uitduel tegen subtopper FC Twente, dat verdiend met 2-1 zegevierde en bij AZ bloot legde wat het verschil was geworden.

En L. van Gaal in die tussentijd. Op de persconferenties was het vaak toch van dik hout zaagt men planken. De onaantastbare houding voor de buitenwacht, de zelfverzekerdheid voor het volk. Een grondhouding? Een gespeelde houding? Geen idee eigenlijk. Feit is wel dat voor mij- als AZ-watcher- de vrijdagse persconferenties, voorafgaand aan de weekendduels voor de competitie een veel beter beeld gaven, dan het uiterlijk vertoon met de camera’s er bij.

Op die momenten gaf L. van Gaal dan toch veel meer van zijn innerlijk prijs, dan normaal door hem ten toon werd gespreid. Grappen, relativeringen, eigen onzekerheden, zwaktes van zijn spelers, die hij normaal niet debiteert enzovoorts.

Het echte Van Gaal-beeld tussen de journalisten die hem wekelijks volgden op die vrijdag?

Ik denk het niet.

Ook daar moet L. van Gaal strategie hebben los gelaten, zij het op een wat minder afschrikwekkende manier dan waarop hij vooral nieuwe verslaggevers op de grote persconferenties na een duel afblaft: ‘Wie bent U? Zoudt u zich niet eens voorstellen? Ik heet Louis Van Gaal…’ 

Om het dan maar niet te hebben over de twee keren dat de door hem zo gewraakte journalist F. Barend werd afgebrand. Die voorzag hem na een duel van een kleine vraag, waarna Van Gaal hem met stemverheffing toebaste: ‘Wie denkt u dat u wel bent meneer Barend om mij deze vraag te stellen; dit is suggestief…’

Ach, de bekende stuff.

Wat we er mee moeten?

Niet veel.

L. van Gaal is een mens van vlees en bloed. Verliezend is hij  ongenietbaar (inderdaad, net als elke goede sporter kan Van Gaal niet tegen zijn verlies). Soms gelooft hij in zijn eigen opgebouwde waarheden. (’AZ had in dit zogenaamd slechte seizoen wel de meeste schietpogingen, de meeste corners, althans, dat zou me niet verbazen…’ ,  een rekensom leert dat AZ met die zaken op tweede en derde plaatsen staat) en soms maakt hij fouten (eerste seizoen, Rogier Molhoek, fataal centraal op het middenveld tegen Betis Sevilla, eerste seizoen; fatale wissel Barry Opdam/Milano Koenders tegen FC Neurenberg, derde seizoen)

Waar we wel wat mee moeten zijn enorme ambities van L. van Gaal. Nu hij tot en met 2009 bijna totaal vastligt bij AZ is het zaak dat de club die inhoud van de man koppelt aan de grote geldelijke vermogens van miljonair-voorzitter D. Scheringa. Want dit beeld  heeft Van Gaal mij als AZ-watcher in de Alkmaarse tijd vanaf 1954 wel bijgebracht:

het is de beste trainer in Alkmaar ooit. Geen Hans Kraay, geen Willem van Hanegem, geen Georg Kessler, geen Theo Vonk, geen Henk van Stee, geen Henk Wullems, geen Barry Hughes of welke trainer dan ook konden en kunnen aan hem tippen.

Tactisch niet, club-organisatorisch niet, mentaal-coachend niet, groepsonderwijzend niet, individueel onderwijzend niet of geef het een naam. Bij het groot worden van AZ heeft hij het laboratorium-model van AC Milan voor ogen:

Elke AZ-spelers heel nauwkeurig in beeld met zijn leef- eetgewoonten, het gewicht, het vetpercentage, de thuissituatie, de opvattingen  en wat al niet van de spelers nauwkeurig op een elke week te vernieuwen kaart. De te verbeteren voetbaltechnische en voetbaltactische zaken in beeld van elke speler. En daar een cirkel van deskundigen om heen zoals de fysio’s, de psychologen en de trainers.

Heel louterend daarom dat AZ nu tegen alle verwachtingen in door een dal moet en ook Van Gaal meer nodig lijkt te hebben dan zijn naam, zijn uitstraling en zijn verbaliteiten. Het zijn juist de middenmoot-aspecten van een tevoren benoemde kampioen, die de echte route gaan markeren naar een langdurig verblijf aan de top. De waan van de dag met zijn ‘komt Alves nu wel of komt ie niet’  is daarbij een kleine ademtocht  in het voetbal-heelal. Want om maar bij de les te blijven. Ook de komst van de heer Alves gaat gepaard aan het nemen van hobbels. Hoe moet deze spits van de ‘buiten-categorie’ worden aangespeeld, hoe veel moet het team veranderen om het top rendement van deze Braziliaan naar boven te laten komen? Op zijn minst zijn daar een week of zes voor nodig en wie zei daar dan dat dan de competitie al beslist is?

Mijn waarschuwing aan L. van Gaal is niet zo zeer de toekomst, zijn ambities of zijn geschaak met de pers, maar gewoon: ‘hou vast aan de ingeslagen weg, leg  vooral jonge talenten vast van Nederlandse origine, probeer deze jaren bij de bovernste vijf te eindigen en leg zo’n structuur met de duiten van D. Scheringa aan, dat vanaf het  jaar 2011 AZ structureel bij de Top Vijf is gaan behoren.

Is getekend,

A.Naber

Eerste deel niet gelezen? Klik hier!

Doorgeplaatst met toestemming van auteur en de polder-express