Verslaafd aan geweld

Door: Wouter Engler / Bron afbeelding: IMDB

Het waren de hardste jongens van de straat, die aan het hoofd stonden van de meest gewelddadige bendes. Spijt hebben ze niet van hun leven als hooligan, integendeel: ze zijn er zelfs trots op dat ze uit ‘clubliefde’ op de vuist gingen met rivaliserende bendes in Groot-Brittannië.

Andy Nicholls, breed postuur, eind in de veertig, manager van Holywell Town. Hij oogt op een paar foto’s die van hem circuleren op internet als een keurige zakenman, maar insiders weten dat het hier gaat om een voormalig lid van de beruchte hooliganbende ‘County Road Cutters’ - de harde kern supporters van voetbalclub Everton. Hij kreeg in oktober 2003 een stadionverbod voor de duur van 2 jaar nadat hij had opgebiecht 20 jaar actief te zijn geweest als hooligan in zijn boek ‘Scally: Confessions of a Category C Football Hooligan’ (2002).

Nicholls wekt duidelijk de indruk dat hij trots is op zijn verleden als hooligan en verwacht niet dat stadionverboden, boetes en het repressieve optreden van de politie daar ooit verandering in kunnen brengen. ‘Je moet de armen en benen van iedere man van 14 tot 40 jaar eraf hakken, dat is de enige manier om het geweld van hooligans voor altijd te stoppen.’, zei hij in ‘Panorama: Hooligans’, uitgezonden door de BBC op 2 augustus 2006. Hooligans zijn volgens hem namelijk verslaafd aan geweld.

Toch koesteren lang niet alle ex-hooligans een sterk verlangen naar de tijden dat zij de straten en stadions onveilig maakten in Groot-Brittannië. Cass Pennant hoopt bijvoorbeeld niet dat jongeren zijn voorbeeld zullen volgen. In de jaren zeventig stond hij bekend als ‘de generaal’ van de gevreesde Inter City Firm (ICF) van West Ham United. Verslagen bendes kregen altijd een visitekaartje met de tekst: ‘Gefeliciteerd! Jullie hebben zonet kennis gemaakt met de ICF!’ Pennant belandde voor zijn aandeel in rellen en opstootjes voor drie jaar in de cel.

Het keerpunt kwam pas na zijn vrijlating. Hij werd op een avond tot driemaal toe van dichtbij neergeschoten. Na zijn herstel besloot hij definitief een punt achter zijn carrière als hooligan te zetten. Hij werd auteur van boeken over hooliganisme en was betrokken bij films zoals ‘Snatch’ (2000) en ‘Green Street Hooligans’ (2005). Opmerkelijk genoeg verscheen er zelfs een cultfilm over zijn leven als voetbalhooligan.

Pennant was zich er al vroeg van bewust dat er sprake is van ontzettend veel racisme bij rivaliserende hooliganbendes. Vooral de harde kern supporters van Chelsea en Newcastle United stonden geruime tijd bekend om racistische spreekkoren. De harde kern van Newcastle United werd daarom met ontzettend veel belangstelling gevolgd door het racistische tijdschrift de ‘Bulldog’. Het doel van dit blad was om zoveel mogelijk hooligans te ronselen voor het extreem-rechtse National Front, zo ontdekte onder andere onderzoeksjournalist Bill Buford.

‘Bulldog’ werd volgens Buford enthousiast gelezen door hooligans van onder andere Chelsea, Leeds United, Rochdale, Newcastle United en de Tottenham Hot Spurs. Hooligans die op de tribunes donkere agenten een pak slaag geven, racistische liedjes zingen of oerwoudgeluiden maken zodra een donkere speler de bal krijgt toegespeeld op het veld. Onderzoeksjournalist Donal MacIntyre is er in geslaagd om het publiek te laten inzien waar een hooliganbende zoal toe in staat is tijdens wedstrijden van hun favoriete club in de Premier League.

Jason Marriner werd onder andere door MacIntyre ontmaskerd als een van de kopstokken van de notoire hooliganbende ‘Chelsea Headhunters’. MacIntyre had met verborgen audio-en video apparatuur geregistreerd hoe de voetbalhooligan tijdens een wedstrijd de Hitler-groet bracht, racistische taal uitsloeg en de confrontatie zocht met andere hooliganbendes. Marriner werd op basis van die beelden en geluidsopnamen veroordeeld tot een gevangenisstraf van 6 jaar. Marriner zou bovendien banden hebben met de neo-nazi’s van Combat 18.

Marriner ontkent deze beschuldigingen op zijn website JasonMarriner.com: ‘Wie kan nou met de hand op het hart ooit beweren dat hij nog nooit in zijn hele leven een racistische opmerking heeft gemaakt? Maakt dat je meteen een lid van Combat 18? BNP? Nationaal Front? Ik denk van niet.’ Journalist MacIntyre werd na de geslaagde undercoveractie voor de BBC meerdere malen bedreigd. Marriner is weer op vrije voeten en verheerlijkt zijn verleden als hooligan in zijn recent geflopte film ‘Jason Marriner: Football Hooligan’ (2009).

Fragment uit ‘MacIntyre Undercover’ over de hooliganbende ‘Chelsea Headhunters’.