Chersonissos: drank en vrouwen
Door: Wouter Engler
Jongeren gooien naar het schijnt alle remmen los gedurende vakantietijd. De Researcher liet zich daarom even onderdompelen in het nachtleven van Chersonissos. ‘Gaat ‘ie lekker Hollander?’
‘Ik zal je wel een toer verschaffen’ Roy Mossing, mid-twintiger en enthousiast medewerker van het hotel Nontas. ‘Ik ga even kijken of ik Tony te pakken kan krijgen.’ Na wat gebel is het hem gelukt en komt er een rode Fiat Panda voorgereden. Een klein mager kereltje stapt uit en begroet ons. ‘I am Tony Montana, you know…. Just like that guy from the movie Scarface…with eh…yeah, you know.’
Ik word gesommeerd om in te stappen. We rijden vervolgens met een noodgang richting ‘de boulevard’, want dat is de plek ‘waar alles te vinden is’. Mossing kan het weten. Hij kent Chersonissos als zijn broekzak. Ongeveer zeven minuten later arriveren we op plaats van bestemming. Ik steek nog maar een sigaret op. Inhaleer, laat de rook ontsnappen. Het wordt schijnbaar een lange avond.
Mossing brengt me naar ‘Copa Cabana’, maar de club is helemaal uitgestorven. ‘Dit is echt…echt…ranzig’, hapert Mossing. Ik begrijp niet wat hij precies bedoelt. Er is bijna geen sterveling te zien. Een barman heeft een meisje geregeld. Het grietje gaat op een gespeelde manier dansen op de toog. Ze doet een beetje blasé. Ik voel me ietwat ongemakkelijk. Dan lopen twee dames de dansvloer op.
Ze tongen, doen net alsof ze me niet zien. Verbijsterd kijk ik naar het schouwspel. ‘Gaat dit altijd zo?’, denk ik nog. Mossing legt later uit: ‘Ja, de eigenaar is een goede vriend van me. Lekkere mokkels hé?’
Havana
We komen terecht bij een bar. ‘Kijk, hier zitten altijd Zweden en ander Scandinavisch volk, je weet wel’, zegt Mossing vrolijk. Ik schuif aan. ‘Hoe heet deze bar?’ Mossing steekt eerst een sigaret op, leunt wat naar voren en zegt dan: ‘Dit is…euh..de bekende Havana Club’ De muziek staat hard en al snel komt er een aantrekkelijke serveerster op me afgelopen. Ietwat ongemakkelijk vraag ik: ‘Kan ik hier ook wat drinken krijgen?’
‘Mythos? Wil je Mythos?’ Ik knik. Dan komt de serveerster weer terug. Ze danst op de maat van de bonkende muziek, kronkelt sexy als een slang. Ietwat ongemakkelijk neem ik maar weer wat trekjes van mijn sigaret. Ze heeft prachtige katachtige ogen, donkerblonde haren. Met haar strakke lijf weet ze toch wel heel erg goed de aandacht te trekken van enkele andere horecabezoekers.
Plotseling word ik aangestoot. ‘Hey, hey, hey…you…Can you make this picture?’ Ik krijg vervolgens een digitale camera aangereikt. Een groepje Zweden, aan het overduidelijke accent te horen. Ik flits en krijg daarom nog een biertje aangeboden. ‘Ik heb de andere nog niet eens op..’ denk ik nog. Zodra ik me omdraai staat ze ineens enthousiast te swingen op de bar. Ik geneer me een beetje, maar blijf kijken.
De bezoekers stampen, schreeuwen, lachen en kijken naar de mooie dames op de toog. ‘Lekker wijf! Lekker wijf! Kijk…en nu weet ik het niet meer’, tiert een tiener strontlazerus. Even een bezoek aan het toilet. ‘Moet je pissen? Kakken? Het maakt niks uit! Want hier ligt geen kots!’ zegt een bezoeker en passant. De toiletten van de bar blijken inderdaad brandschoon.
‘Shit, ze is zo leuk’, denk ik. Langzaam schuift ze tegen me aan, kijkt onschuldig naar het plafond. Onschuldig op de Marilyn Monroe-achtige manier dan. Bijna gespeeld. Wil je nog wat hebben? ‘Mythos! Mythos! Mythos!’ roep ik ietwat aangeschoten. Ik wil mezelf niet opdringen. Nee, ik moet onafhankelijk blijven, zeker niet de aandacht verliezen. Observeren. Registreren.
Mossing is nergens te bekennen. De donkerblonde serveerster komt vervolgens weer terug. We praten. Ik voel de connectie. Ik probeer naar haar te luisteren, maar het lukt me gewoon niet. ‘Mag het nu dan?’ Maar ze neemt het initiatief niet. Ik neem vervolgens afstand. ‘Ik ga even een klant helpen…’ zegt ze. Dan komt haar collega, gitzwart haar en een stuk kleiner. ‘Moet je…?’ Ik knik. De barman lacht een beetje.
Quasi-geïnteresseerd: ‘ You’re from Holland? Okay, that’s nice.’ Nog een Mythos. Dan komt de donkerblonde serveerster vrolijk weer terug. Dezelfde behendige heup-bewegingen. Ben je nou verplicht om zo te dansen?, vraag ik. ‘Nee, hoor…’, ze neemt een slokje en zegt tenslotte ‘Ik vind dit best wel leuk…’ Ze vraagt in welk hotel ik verblijf. ‘Nontas’ Wat? ‘Nontas, dat is het hotel waar ik…’
‘Okay…’ en gaat vervolgens verder met dansen. Alles begin ik scheef te zien. Ik ben dronken, stomdronken. De serveerster danst verder en ook de net gearriveerde Denen lachen en proosten. Ik begin mee te doen. We praten over voetbal in onsamenhangende zinnen. Vervolgens krijg ik een klap op mijn schouder. ‘You understand…yes..you…understand. Cool!’ Ik zweet, stink behoorlijk naar gerstenat, maar het interesseert me niets meer…
Amnesia
Zal ik het rustiger aan doen? Ik was zo dronken gisteren. Ik werd zelfs wakker in een strandstoel. In de middag kwam ik op Starbeach in gesprek met ene Berry. ‘Ik ben hier met mijn moeder, maarre…ik heb wel een mooie gescoord laatst.’ Oja, hoe ging dat dan, Berry? ‘Ze bleef maar zeuren om een wip….echt die Britse wijven zijn zo erg…’ Wijven? ‘Ja, man. Echt..ik denk niet dat zoiets in Nederland voorkomt. Kreeg zelfs haar string!’
Berry’s favoriete club heet ‘Amnesia’ en is eveneens te vinden op de Boulevard. Bezoekers dringen bij de voordeur. Eenmaal binnen, een grote dansende mensenmassa. De bonkende beats: ‘This is the Amnesia…Amnesia..club!’ Ik neem ditmaal geen bier, maar een cola met Bacardi. De sfeer is tamelijk onpersoonlijk. Een bezoek aan wc doet het ergste vermoeden, kots druipt van de toiletpot.
Een negroïde man probeert twee blondines te imponeren. Een man links van mij probeert met mechanische bewegingen hetzelfde, maar oogst minder succes. De dames zien hem schijnbaar niet. Nog een sigaret. Het maakt niet uit, aangezien je op dit prachtige eiland geen belachelijke prijzen hoeft te betalen voor een pakje sigaretten. De sfeer lijkt enigszins oppervlakkig, al probeert de deejay daar wel verandering in te brengen.
Gebiologeerd kijk ik even later naar een mooie temperamentvolle dame. Heupbewegingen, krachtig, energiek. De erotiek straalt er letterlijk vanaf. Ze lijkt wel bezeten door de muziek. Ik kan alleen maar kijken op dit moment. Nog een cola met Bacardi. Nog een sigaret. Even dansen, maar uit onzekerheid druip ik af. Een enkele woordenwisseling met de barman, afrekenen, naar de Boulevard.
Raki
‘Nee, niet naar die bar’, dacht ik nog. Maar ik liet me toch verleiden tot twee shotjes Raki en zat nu dus weer bij de Havana Club. De sfeer is best gezellig, al doet de serveerster in eerste aanleg alsof ze me niet kent van de vorige zuipsessie. Na een uurtje: ‘Moet je wat drinken?’ vraag ik. ‘Neeheej…Neeheej….Ik kan gewoon gratis drinken, jij krijgt van mij…goed?’ Ik krijg een kus op mijn wang.
Ze vertelt over haar baantje als serveerster. ‘Ik doe dit voor de lol, het is namelijk een heel avontuur. Ik woon hier met een leuke groep vrienden.’ Valt het je niet zwaar? ‘Welnee, joh.’ Ze begint te dansen. ‘Ik ga even verder…okay?’ Ze wandelt naar het terras, komt snel terug met gevuld dienblad. Ze geeft de lege glazen aan de barman. Zweetdruppeltjes lopen over haar voorhoofd.
‘Pfff, warm…’ zegt ze. Gaat het nog? ‘Jawel…komt goed.’ Vervolgens loopt ze naar het terras. Een Griek stoot me aan. ‘Hey, you have…hey…you have one cigarette?’, bast hij. ‘Offcourse..’ Hij kijkt de zaak rond en zegt: ‘You like her? Huh? I understand, because she is a very nice girl. Very nice..’. Lacherig loopt hij vervolgens weg. Ik bestel nog maar een Mythos.
‘Gaat ‘ie lekker, Hollander?’ vraagt haar collega op vrolijke toon. Ik had wederom te diep in het glaasje gekeken. Alles draaide. ‘Ja…best wel goed’ Ze begint te dansen. Heupbewegingen, het werd nog een lange nacht met veel drank en lol. Yamas!