Foroutanian: ‘De samenleving is verhard’

Door: Wouter Engler
De Iraanse actrice Nasrin Foroutanian (48) emigreerde in de jaren tachtig naar Nederland. Sindsdien is er volgens haar veel veranderd in de polder: ‘De gemoedelijkheid, solidariteit en gezelligheid is een stuk minder. Ik kan niet anders concluderen dat de Nederlandse samenleving is verhard.’

‘Vanaf 1978 tot 1981 speelde ik in diverse Iraanse theaterproducties. Acteren, het is altijd mijn lust en leven geweest.’ Foroutanian glimlacht wanneer ze vertelt over haar studententijd aan de Theateracademie van Teheran. ‘Zingen, dansen, we deden het allemaal in complete vrijheid. Mijn moederland was toen erg westers georiënteerd, zeker zo’n bruisende stad als Teheran. Toch maakte de Iraanse revolutie hier vrijwel meteen een eind aan. Ik had namelijk deelgenomen aan het toenmalige studentenprotest tegen Khomeini.’

Mehrjui
Foroutanian werkte samen met de bekende Iraanse regisseur Dariush Mehrjui. ‘Ik maakte met hem verschillende films, zoals ‘The Tenants’ (1986). Deze film gaat over vier families die op allerlei mogelijke manieren door huisbaas Abbas Agha het leven zuur wordt gemaakt. Hij wil ze uit een vier etages hoog, bouwvallig flatje krijgen, wat maar niet wil lukken. Ik emigreerde naar Nederland in hetzelfde jaar dat de film uitkwam.’

‘Al vrij snel was ik de Nederlandse taal machtig. Ik kon daarom gaan studeren aan de Regieschool van de Stichting Kunstzinnige Vorming Rotterdam (SKVR).’ Niet lang daarna speelde Foroutanian onder meer samen met haar man, politiek cartoonist Farhad Foroutanian, in het ‘interactief theater’. ‘Thema’s zoals veiligheid of de multiculturele samenleving zijn bij mij favoriet.’

‘Veel scholen hebben ‘Interact’ ingeschakeld om actuele thema’s aan te snijden. Op een confronterende wijze wisten we bijvoorbeeld producties over pesten naar de scholen te brengen. Zo speelden we een voorstelling op een middelbare school, waar stelselmatig één jongen werd gepest. Als actrice speel je dat je gepest wordt, maar deze lange jongeman met zijn blonde haren werd elke dag getreiterd door zijn klasgenoten.’
‘Hij ondervond het aan den lijve. Na afloop van de voorstelling kwam hij naar me toe en vertelde zijn verhaal. Hij was helemaal in tranen. Zulke voorvallen vergeet je nooit meer.’

Natuur
Hoewel volgens Foroutanian dergelijke voorvallen vaak door schooldirecteuren worden afgedaan als ‘incident’, ziet zij er signalen in dat er iets mis is in de samenleving. ‘Overal zie ik een zekere verharding, zoals de manier waarop diverse etnische groepen elkaar naar het leven staan. Discriminatie en racisme zijn aan de orde van de dag.’

‘De samenleving, dus ook Capelle, is verhard. Iedereen die zoiets ontkent, leeft niet in deze tijd. Elke dag zie ik het in het nieuws, lees ik het in de krant. Als we zo doorgaan dan stevenen we af op een ramp.’

Foroutanian wordt soms zó ‘overrompeld’ door alle negativiteit, dat ze met manlief de natuur opzoekt. ‘We gaan dan hardlopen. In Capelle is de natuur zo schoon en mooi, we kunnen hier heerlijk door het Schollebos rennen. Ik denk ook dat dat de kracht is van deze gemeente: het vele groen. Het geeft mij in ieder geval veel rust in deze onzekere en agressieve tijden.’