Werklozen wantrouwen uitzendbureau’s

Door: Wouter Engler

Werklozen zeggen geen vertrouwen meer te hebben in commerciële uitzendbureau’s. Ze vermoeden dat de veelal vrouwelijke intermediairs fungeren als een soort ‘katvangers’ en liegen over vacatures. Werkloze Nico: ‘Ze bedenken allerlei redenen om je juist niet aan het werk te helpen’

Nico is afgestudeerd in de antropologie, maar het is moeilijk voor hem om tijdelijk of vast werk te komen via commerciële uitzendbureau’s zoals Randstad, Content, Tempo-Team en Unique. Daarom leeft hij al geruime tijd van een bijstandsuitkering. ‘Het is geen vetpot, kan er amper de rekeningen van betalen. Elke maand is het voor mij een beschamende vertoning om mijn briefje in te leveren bij de balie van de sociale dienst van Capelle aan den IJssel.’

Nico’s verhaal staat echter niet op zichzelf. Hij vertelt over hoogopgeleide werklozen die ondanks de sollicitatie-plicht en talloze inschrijvingen bij uitzendbureau’s gewoon helemaal nergens aan de bak komen. ‘Ze zijn nu in deze gemeente overgeschakeld op zogeheten arbeidsmakelaars. Het was misschien niet nodig geweest als de uitzendbureau’s gewoon wat eerlijker waren en niet liegen over niet bestaande vacatures.’

Nico’s vriend Edwin heeft ook een bijstandsuitkering en woont in Rotterdam. Edwin heeft geen goed woord over de intermediairs van de commerciele uitzendorganisaties. ‘Ik heb een hogere beroeps opleiding gevolgd met als richting marketing en communicatie. Zeker geschikt voor tijdelijk administratief werk. Nou, dus niet. Ik had volgens een intermediair van Tempo-Team een computerrijbewijs nodig. Ik was echt helemaal van mijn a-propov.’

Een soortgelijk beeld schetst een niet nader genoemde werkloze na verschillende sollicitaties in de randstad. ‘Laat ik vooral niet depressief overkomen, want het is niet mijn schuld dat de katvangers van uitzendorganisaties ons belazeren. Dat zit daar dan volgevreten met drank op achter de bureautjes ons te vertellen dat ze zoveel vacatures hebben, maar gek genoeg nemen ze me voor geen enkele functie aan. Ondanks mijn academische achtergrond.’

‘Sommige uitzendbureau’s wekken duidelijk de indruk dat ze meer dan genoeg werk hebben, maar geven opvallend genoeg nooit de namen van opdrachtgevers op. Het wordt ze zo wel erg makkelijk gemaakt om te liegen over de hoeveelheid vacatures. Voor mensen die hier niet van op de hoogte zijn kan dat heel demotiverend werken. Het is een spel van leugen en bedrog en de armlastige werklozen, laag opgeleid of hoog opgeleid, zijn al bij voorbaat de verliezers.’

De genoemde uitzendbureau’s willen echter niet op de beschuldigingen van de werklozen ingaan. Wel willen ze kwijt dat werkgevers moeten wennen aan het feit dat de spoeling steeds dunner is geworden op de hedendaagse arbeidsmarkt. En dat juist de werkgevers verantwoordelijk zijn voor het niet accepteren van de werklozen. Nico laat het volgende weten: ‘Ze bedenken redenen om je juist niet aan het werk te helpen.’

‘Die werkgevers bestaan gewoon niet. Het zijn nep-vacatures. De uitzendorganisaties moeten wat mij betreft aan een intensief onderzoek onderworpen worden. Als ik bijvoorbeeld wens om aan de slag te gaan bij een bedrijf, dan komen ze weer met de smoes dat de werkgever me veel langer wil hebben. En dan beslissen ze voor mij dat ik alleen tijdelijke arbeid zoek. Het zijn hoe dan ook katvangertjes achter een bureau. De politiek moet in actie komen.’