Bernhard

Door: Hugo Borst / Foto: Caligula 1967
Hoewel geen monarchist was ik gehecht aan Bernhard Leopold Frederik Everhard Julius Coerts Karel Godfried Pieter von Lippe Biesterfeld. Zoals die man aan het leven hing. Van alle sterfelijken op deez’ aard was hij het meest onsterfelijk.



Greet Hofmans noch God had de prins nodig om Magere Hein te bezweren. Tenminste, dat dacht ik. Naar nu blijkt zal hem het gesprek met Jan Peter Balkenende, over leven en dood, fataal worden. Het oranje polsbandje dat de premier hem op de valreep wilde aansmeren was de limit. Dat voor iemand die auto-ongelukken en vluchten met gammele vliegtuigen tot een goed einde bracht, een uurtje met onze premier te veel van het goede is, heet ironie.
Wat ik bij zijn leven en welzijn nooit heb gehad, treft mij nu als de bliksem. Hoe moet het na de dood van Bernhard verder met dit land? Wie zal het nu opnemen voor personeel van supermarkten dat stelende klanten aftuigt? Wie betaalt hun rechtsgang? En nog wat: wie tipt De Telegraaf voortaan? Ja, hij had een hart van goud hè.
Trouwens, als de prins vandaag of morgen overlijdt, wie vertelt het de wakkere knapen van De T. dan? Of is de prins zó loyaal om de hoofdredactie van de krant te verwittigen dat hij zijn laatste koninklijke adem zal uitblazen zodra hij de verbinding verbreekt? Wellicht volgt er ook nog een brief van zijn hand in de Volkskrant, waarin ultieme duidelijkheid wordt verschaft over Stadhoudersbrief, Lockheed en, zeg maar, de echte affaires?
Het is een wreed jaar geweest. Na Oltmans, Van Gogh en Hazes ontviel ons met Bernhard weer een herrieschopper. Ik hoorde gisterochtend Rutger van Santen van de Wereldomroep zeggen dat de verplichte rouwperiode een tijdje politieke rust moet brengen in Den Haag. Het zijn inderdaad verwarrende tijden. Pim de Grootste Nederlander Aller Tijden, Wouter Bos die flirt met Geert Wilders en de ene Marokkaan die de andere Marokkaan een NSB’er noemt, wat mij betreft het toppunt van inburgering.
Maar stilte? Bezinning? Ik weet het niet. Misschien moet Nederland als eerbetoon aan Bernhard tijdens de rouwperiode de dag juist beginnen met een biertje, acht dagen scheuren over de snelweg en zich een slag in de rondte naaien. Laten we voorts jagen op wild en tegelijkertijd geld overmaken aan het Wereldnatuurfonds. Als Bernhard er altijd allemaal mee weg is gekomen, waarom wij dan niet?

Deze column werd geweigerd door toenmalig AD-hoofdredacteur Jan Bonjer.