Een vervelend bedrijfsongeval
Door: Mischa Wertheim
Ik maak cabaret omdat ik het leuk vind mensen in verwarring te brengen. Maar wat er in Roermond gebeurde vind ik heel vervelend. Als ik in mijn theatervoorstelling gehandicapten uitmaak voor profiteurs en racisten…
…die onze westerse samenleving dreigen te ontwrichten hoop ik dat het duidelijk is dat daar een zekere ironie achter zit. Meestal lukt dat.
Dinsdag ging dat mis. Ik kan achteraf een aantal factoren aanwijzen waarom dat mis ging. De belangrijkste is natuurlijk dat er een man in een rolstoel zat, waardoor de indruk ontstond dat ik de bewuste man zijn handicap daadwerkelijk kwalijk nam. Er zitten wel vaker rolstoelers in de zaal en tot nu toe ben ik nooit verkeerd begrepen als ik dit stuk uit mijn programma deed. Door het rumoer dat dit keer volgde heb ik de voorstelling niet af kunnen maken. Als mensen uit het publiek weglopen en gaan schelden verandert dat de code van de avond zodanig dat het onmogelijk is de touwtjes weer aan elkaar te knopen.
Weglopen en schelden maken steeds meer een onderdeel uit van de Nederlandse manier van ‘debatteren’. Ik maak mij daar zorgen over en geloof dat als mijn provocaties op het podium ergens over gaan het wel die onwil om te luisteren en na te denken is. Voor de man in de rolstoel vind ik het tenslotte heel naar dat hij ongewild het centrum werd van een rel waar hij helemaal niet om gevraagd had.
NB.
De oproer begon toen ik op een goed moment informeerde waar toch dat lichtje vandaan kwam dat ik de hele tijd in de verder donkere zaal zag flikkeren. Het zag er uit alsof iemand zat te bellen of te filmen. Toen bleek dat de bewuste man in een rolstoel zat, heb ik vanzelfsprekend mijn verontschuldigingen aangeboden. Vervolgens maakte ik een paar grappen over de situatie, maar natuurlijk niet over de man in kwestie. Toen ik vervolgens verder ging en terecht kwam bij mijn vaste verhaal over gehandicapten vatte een gedeelte van de zaal dit blijkbaar op als een persoonlijke aanval op de man in de rolstoel. Een ander gedeelte van de zaal snapte het wel. Van hen heb ik gelukkig ook mailtjes mogen ontvangen.
Inmiddels heeft ieder TV programma mij gebeld of ik bij ze te gast wil zijn. Ik heb hier voor bedankt omdat ik geloof dat men in Nederland veel te veel van rel tot rel gaat en ik daar niet aan mee wens te doen. Ik heb dit programma met de bewuste grappen honderd keer gespeeld en steeds waren de reacties van het publiek zowel als die van de pers enthousiast. Daar haal je natuurlijk het nieuws niet mee, dat snap ik.
Maar één avond waarop een aantal mensen een grap niet snappen en boos weglopen is voor mij niet genoeg om het journaal of de kranten te halen. Ik beschouw wat er gebeurde in Roermond als een heel vervelend bedrijfsongeval. Een aantal mensen snapte een aantal grappen niet. De programmeur die niet eens in de zaal zat verklaart tegen de pers dat ik nooit meer naar Roermond hoef te komen. Ze had mij ook op kunnen bellen om te vragen wat er gebeurde. We hadden het er over kunnen hebben dat je soms een risico neemt in het theater. Een risico bestaat alleen als het ook mis kan gaan. Nou, dat is een keertje gebeurd.
Dat de verontwaardiging van 100 mensen de landelijke pers haalt, beschouw ik als het zoveelste bewijs dat Nederland volledig op drift is geraakt.