Het kan nog veel gekker
Door: Wouter Engler
‘Als ik drie meter voor de finish stop heeft dat hele grondige redenen. Geloof me nu maar,’ zei Dion Graus toen hij zijn vertrek uit de parlementaire enquêtecommissie toelichtte.
Spreekt de grote dierenvriend eigenlijk wel de waarheid? Het lijkt mij vooralsnog heel erg onwaarschijnlijk. De commissie wordt namelijk voorgezeten door SP’er Jan de Wit. De SP heeft misschien zelfs nog een grotere hekel aan de bonus-cultuur dan de PVV, dus waarom zou het hem niet in dank worden afgenomen als hij kritisch is over de zeer riante vertrekbonus van Jan Peter Schmittmann?
Graus beweerde ook dat hij zich de kritiek van de pers had aangetrokken en dat hij om die reden zich genoodzaakt voelde om die vragen te stellen aan Schmittmann. Dat moet dan de eerste keer zijn in het bestaan van de PVV. De PVV-fractie heeft een hekel aan de pers, dus sinds wanneer trekken zij zich wat van ons aan? Wij sympathiseerden toch allemaal in het geheim met de PvdA, GroenLinks of de SP? Wij waren toch ‘links tuig’?
Graus is in ieder geval goed getraind door Wilders. Hij weet zelfs van deze situatie gebruik te maken en de schuld te leggen bij ‘links’. Wilders flikte dat al vaker. Hij geeft bijvoorbeeld dit impopulaire en inhumane kabinet gedoogsteun, maar PvdA-leider Job Cohen is ‘de bedrijfspoedel van Rutte I’. Arthur Blok en Jonathan van Melle betrapten hem ook op een leugen. Ze hadden Wilders bereid gevonden om mee te werken aan zijn eerste officiële biografie.
Wilders was zeer vereerd en werkte in eerste instantie mee. Hij adviseerde hen zelfs om zijn jeugdvriend Teun van Dijck te bellen. De journalisten maakten een interview-afspraak met Van Dijck, maar dan zorgt de geblondeerde agitator er hoogstpersoonlijk voor dat dit interview niet doorgaat. De journalisten hadden hem ‘verkeerd begrepen’. Dit was natuurlijk een grote leugen, want hij stelde het zelf voor en had zelf het telefoonnummer gegeven aan de journalisten (ja, dit stond op tape).
Wilders wilde vervolgens niet meer mee werken. De biografie kwam er uiteindelijk toch, met de veelzeggende titel: ‘Veel gekker kan het niet worden’. De Pavlov-reactie van de gemiddelde PVV-aanhanger is dan meteen dat het hele boek niet deugt. Terwijl het toch duidelijk is dat die man niet zonder reden diepte-interviews weigert en nooit reageert op vragen via e-mail.
Maar zijn aanhangers willen hier niks van weten, want het is ‘de schuld van links, links, links’. En zo reageren ze nu ook weer bij het vertrek van Graus uit de enquêtecommissie. Ze prijzen hem zelfs voor zoveel moed in zulke barre tijden. Zo geïndoctrineerd zijn ze door de PVV-propaganda. Veel gekker kan het niet worden? Ik denk van wel. Het kan nog veel gekker, dat blijkt maar weer.